Birçok ailenin her şeyi kendi başlarına halletme konusunda taşıdığı kendine özgü bir gurur vardır. "İyiyiz, hallettik, hiçbir şeye ihtiyacımız yok." Bu gurur anlaşılırdır. Saygınlığı korumak, yük olmamak, kontrolden çıkmış hissettiren bir durumda kontrol hissi sürdürmek gibi gerçek arzulardan gelir.
Ama kanser belli bir noktada herhangi bir ailenin tek başına gerçekçi olarak yönetebileceğini aşar. Ve bunu fark edip uzanan aileler — sadece pratik olarak değil, duygusal olarak da — her şeyi kendileri yapmakta ısrar edenlerden daha iyi durumda olma eğilimindedir.
Aile olarak yardım istemek, düşünme şeklinizde bir değişiklik gerektirir. Yetersiz olduğunuzun işareti değildir. Durumun gerçekten zor olduğunun ve bunu fark edecek kadar bilge olduğunuzun işaretidir. Böyle bir şeyi yaşamamış biri, neyin gerekli olduğunun büyüklüğünü tam olarak anlayamayabilir — kanser hastasını desteklemenin fiziksel, duygusal ve lojistik talepleri gerçekten olağanüstüdür.
Zaten teklif eden insanlarla başlayın. Çoğu insan, tanıdıkları biri kanserden geçerken yardım etmek ister ama nasıl yapacağını bilmez. "Bir şeye ihtiyacın olursa söyle" derler ve beklerler. Onlara belirli bir şey verin: "Salı günleri yemek getirebilir misin?" "Perşembe randevusuna onu götürebilir misin?" "Bu hafta çimi biçebilir misin?" Belirli istekler evet demeyi kolaylaştırır.
Daha geniş çevrenizde düşünmediğiniz şeylerde yardım edebilecek kim olduğunu düşünün — sigorta evrak işleriyle ilgilenebilecek bir muhasebeci, öğleden sonra çocuklara göz kulak olabilecek bir komşu, yemek zinciri koordine edebilecek bir inanç topluluğu üyesi. Çoğu insanın çevresindeki kaynaklar, gerçekten baktıklarında fark ettiklerinden daha büyüktür.
Profesyonel destek hizmetlerini düşünün. Evde sağlık yardımcıları, mola bakımı, sosyal hizmet uzmanları, hasta navigatörleri — bunların hepsi özellikle aileler bunu tek başına yapmak zorunda kalmasın diye var. Başarısızlık itirafları değildir. Tam olarak bu durum için tasarlanmış kaynakların uygun kullanımlarıdır.