Masanızda oturuyorsunuz, ya da akşam yemeği pişiriyorsunuz ya da çocuklarınızı yatırıyorsunuz ve yüzlerce ya da binlerce kilometre ötede sevdiğiniz kişi hastane odasında yatıyor ya da kemoterapi yüzünden hasta hissederek kanepede kıvrılmış. Ve siz orada değilsiniz. Bu fiziksel, ölçülebilir mesafe, tüm bu deneyimin en acımasız kısmı gibi hissedilebilir.
Kanser sürecinde uzaktan bakım vermek özel bir işkencedir. Tedavi sırasında ellerini tutamazsınız. İştahları yirmi dakikalığına geldiğinde çorba götüremezsiniz. Bugünün iyi mi kötü mü olduğunu anlamak için yüz ifadelerini okuyamazsınız. Bunun yerine, telefon aramalarına, mesajlara ve dolaylı bilgilere güvenirsiniz ve her zaman olanın gerçekliğinden bir adım uzak hissedersiniz. Ve orada olmamanın suçluluğu sizi içten yiyebilir.
Bu durumda sizin için bunu açıkça söyleyeyim: uzakta olarak sevdiğiniz kişiyi yarı yolda bırakmıyorsunuz. Hayat karmaşıktır. Bakmanız gereken kendi aileniz, bırakamayacağınız bir işiniz, sizi bulunduğunuz yerde tutan mali yükümlülükleriniz veya tamamen geçerli olan düzinelerce başka neden olabilir. Başucunda olmamanız, taşıdığınız sevgiyi veya hayatlarındaki rolünüzü azaltmaz. Mesafe lojistik bir gerçekliktir, bağlılığın ölçüsü değildir.
Ama bunu bilmek acısını azaltmıyor. Peki uzakta olmanın acısıyla ne yapabilirsiniz?
Size uygun yollarla bağlantıda kalın. Günlük bir mesaj, tedavi sırasında bir görüntülü arama, onları düşündüğünüzde bir sesli mesaj, postayla bir mektup veya kart — bunlar orada olmanın yerine geçmez ama gerçek varlık biçimleridir. Sevdiğiniz kişi, telefonunda adınızı her gördüğünde onları düşündüğünüzü bilir. Bu düşündüğünüzden fazla anlam taşır.
Uzaktan organize edebileceğinizi organize edin. Onları randevulara götüremeyebilirsiniz, ama tedavi seçeneklerini araştırabilir, yerel arkadaşlar aracılığıyla yemek zinciri koordine edebilir, sigorta evrak işlerini yönetebilir, ilaç takvimi oluşturabilir veya tıbbi sorulara cevap arayan kişi olabilirsiniz. İdari ve lojistik destek gösterişsizdir ama son derece yardımcıdır ve her yerden yapılabilir.
Sevginizin fiziksel hatırlatıcılarını gönderin. En sevdikleri atıştırmalıklar, rahat bir battaniye, bir kitap, el yazısıyla bir not içeren bir bakım paketi — sizi tutamadıklarında ellerinde tutabilecekleri bir şey.
Ziyaretlerinizi bilinçli planlayın. Ziyaret edebiliyorsanız, en çok ihtiyaç duyacakları zamanlara denk getirin — özellikle zor bir tedaviden sonra, ameliyat sırasında veya birincil bakıcının molaya ihtiyacı olduğunda.
Suçluluğu doğrudan ele alın. Hakkında konuşun — bir terapist, arkadaş veya hatta sevdiğiniz kişiyle. Uzaktan bakım verenler suçluluklarını sessizce taşır ve sessizlik suçluluğa yönetilemez boyutlara büyüyecek alan verir. Adlandırın. Paylaşın. Duymanız gerekeni birinin size söylemesine izin verin: yeterlisiniz, sevginiz bir posta koduna ihtiyaç duymaz ve varlık birçok biçim alır.