Kanser, evlilikleri çoğu çiftin öngöremediği bir baskı altına sokar. İlişki içindeki roller çarpıcı ve ani bir şekilde değişir — bir partner hasta olur, diğeri bakıcı ve göreceli eşitler ortaklığı olan ilişki farklı bir şeye dönüşür. Kırgınlıklar, korkular, yas ve sevgi aynı anda yoğunlaşır.
Kanseri iyi yöneten çiftler hiç mücadele etmeyenler değildir. İletişim zor olduğunda bile iletişim kurmanın yollarını bulanlardır.
Hasta ve bakıcı rollerinizden ayrı olarak, çift olarak ilişkinizin bir versiyonunu sürdürün. İmkansız görünebilir ama önemlidir. İkinizin de sevdiği bir dizi izleyin. Hastalık dışında bir şey konuştuğunuz bir yemek yiyin. Bir şey gerçekten komik olduğunda gülün. Bu anlar yaşananın ciddiyetini küçümsemez — ikinize de kanserden önce var olan ilişkinin hâlâ burada olduğunu hatırlatır.
İhtiyaçlarınız konusunda açık olun. Birçok evlilikte ihtiyaçlar ipuçları, ima ve beklentiyle iletilir. Kanser çoğu çiftin alışık olduğundan daha fazla doğrudanlık gerektirir. "Şu anda sadece dinlemene ihtiyacım var, sorun çözme" ve "Bu gece hastalığım dışında bir şeyden konuşmam lazım" yüksek sesle söylenmesi gereken şeylerdir.
Bakıcının deneyimine de yer açın. Hasta olmayan partner de bir şeyler yaşıyor — korku, yas, yorgunluk, yalnızlık, bazen asla yüksek sesle söylemeyecekleri kızgınlık. Kanser hastası yapabiliyorsa, ara sıra partnerini kontrol etmek — "Sen nasılsın?" — ilişkinin karşılıklılığını pekiştiren güçlü bir sevgi eylemidir.
İhtiyaç duyduğunuzda dış yardım alın. Kanser sırasında veya sonrasında çift terapisi, evliliğin sorunlu olduğunun bir işareti değildir — gerçekten zor olan bir şeyi ciddiye aldığınızın işaretidir. Bir terapist rol değişikliklerini, iletişim kopukluklarını ve her iki partnerin taşıdığı yası yönetmenize yardımcı olabilir.
Bazı çiftler kanserden her zamankinden daha yakın çıkar. Diğerleri baskının zaten orada olan kırılmaları ortaya çıkardığını bulur. Her iki sonuç da gerçektir. Önemli olan bununla yalnız yüzleşmemeniz ve zor günlerde bile birbirinize uzanmaya devam etmenizdir.