Kanser yolculuğunda uçurumdan düşmek gibi hissettiren konuşmalar vardır. İlk teşhis bunlardan biridir. Doktorun tedavinin artık işe yaramadığını — ya da yapılabilecek başka bir şey kalmadığını — söylediği konuşma bir diğeridir.
O odada bir aile üyesiyseniz veya sevdiğiniz kişinin sonra size anlattığı kişiyseniz, artık bir insanın yaşayabileceği en zor alanlardan birinde yaşıyorsunuz. Tedavi boyunca herkesi ayakta tutan umut — yeterince dayanırsanız, yeterince savaşırsanız, yeterince seçenek denerseniz hastalığın yenilebileceği inancı — masadan kalkmıştır. Geriye kalan, tamamen farklı bir varlık türü gerektiren bir şeydir.
Kendinizin özel olarak dağılmasına izin verin, böylece onlarla birlikte orada olabilirsiniz. Bir yerde yas tutmanız gerekecek. Mümkünse, o alanı sevdiğiniz kişiden uzakta bulun — bir terapist, güvenilir bir arkadaş, destek grubu — böylece onların yanında olduğunuzda, kendi yıkımınızın içinde olmak yerine onlar için daha tam orada olabilirsiniz. Bu duygularınızı bastırmakla ilgili değildir. Dikkatinize en çok ihtiyaç duyan kişiyi gölgelememeleri için doğru kabı bulmakla ilgilidir.
Onların ne istediğini sorun, sizin ne isteyeceğinizi değil. Bu durumdaki bazı insanlar bundan sonra ne olduğunu — bakımevi, yaşam sonu istekleri, sahip oldukları zamanı nasıl geçirmek istediklerini — tartışmak ister. Diğerleri bunu tartışmayı reddedip kalan zamanı mümkün olduğunca dolu yaşamaya odaklanmak ister. Hiçbir yaklaşım yanlış değildir ve hangisini benimseyeceklerini belirlemek size düşmez. Onların öncülüğünü takip edin.
Varlık sözlerden daha önemlidir. Bu, sevdiğiniz kişinin en çok basitçe orada olmanıza ihtiyaç duyduğu dönem olabilir — sorun çözmeden, alternatif araştırmadan, sessizliği teselli ile doldurmadan. Sadece orada olmak. Elini tutmak. Aynı odada oturmak. Birlikte televizyon izlemek. Paylaşılan varlığın sıradan yakınlığı, düzeltecek bir şey kalmadığında sunabileceğiniz en derin şeylerden biridir.
Pratik destek önemli olmaya devam eder. Bakımevi hizmeti, rahatlatıcı ilaçlar, işlerini düzene koymalarına yardım etmek, onlar için önemli olan ziyaretleri ve aramaları kolaylaştırmak — bunların hepsi devam eder. Ama iş artık farklıdır. Tanıklık etme, tedavi umudu olmadan sevme, sona kadar kalma işidir.