Sizi seven insanlarla çevrili olabilir ve yine de bu deneyimde tamamen, kesinlikle yalnız hissedebilirsiniz. Umursamadıkları için değil — derinden önemsiyorlar — ama anlayabildikleri ile gerçekten yaşadığınız arasında temel bir uçurum var. Başka kimse sizin bedeninizde değil. Başka kimse aynı tedavi koltuğunda oturmuyor. Başka kimse şu anda, bu özel, imkansız durumda siz olmak gibi neyin hissettirdiğini bilmiyor.
Bu tür yalnızlık kanserin en az tartışılan yönlerinden biri ve genellikle aldığından daha fazla dürüstlüğü hak ediyor.
İzolasyonun bir kısmı hastalığınız hakkında diğer insanların duygularını yönetmek zorunda kalmaktan geliyor. Kendiniz için korkan insanları rahatlatırken buluyorsunuz. Kendilerini daha iyi hissetsinler diye kendi acınızı küçümsüyorsunuz. Olmadığınız halde "iyiyim" diyorsunuz çünkü "iyi değilim" demek onların kaldıramayacağı bir şeyi kaldırmalarını gerektirir.
Bir kısmı kanserin müsaitliğinizi değiştirmesinden geliyor. Sizi bağlı tutan şeylere gidemeyebilirsiniz. Sosyal etkinlikler, iş, ait olma duygunuzu yaratan normal hayatın ritimleri — bunların hepsi tedavi sırasında kayar ve bu ritimlere bağlı bağlantılar sessizce yıpranabilir.
Ve bir kısmı varoluşsal: etrafınızdaki insanların çoğunun şu anda yüzleşmek zorunda olmadığı ölümlülük ve anlam soruları ile yaşıyorsunuz. Kendi ölümlülüğünüzle yüzleşmenin radikal bir yalnızlığı var ve bu gerçek.
Ne yardımcı olur? Gerçekten anlayan başkalarıyla bağlantı — kanser destek grupları, çevrimiçi topluluklar, bunun içinden geçmiş diğer hastalar. Sevdiğiniz insanların yerini alması gerektiği için değil, kendinizi açıklamanız gerekmeyen insanlarla birlikte olmanın özel bir rahatlaması olduğu için.
Ayrıca: tam olarak doğru yapamasalar bile yakınlarınızın denemesine izin verin. Sizi seven birinin kusurlu varlığı bir şeye değer, şu anda yaşadığınız yere tam olarak ulaşamasa bile. Yanınızda oturmalarına izin verin. Denemelerine izin verin. Ve kısmen de olsa ulaşılmanıza izin verin. Bağlantının önemli olması için mükemmel olması gerekmiyor.