"Savaşmaya devam et." "Sen bir savaşçısın." "Güçlü kal." Kanser kültürü savaş diliyle doymuş ve motive etmek amaçlansa da görünmez bir yük de taşıyabilir: yeterince sert savaşmıyorsanız, olan sizin suçunuz mu?
Bu doğru değil. Ve bunu açıkça söylemek önemli.
Yorgun olma hakkınız var. Savaşçı gibi hissetmediğiniz anlar yaşama hakkınız var — tükenmiş, korkmuş ve sadece bunun bitmesini isteyen biri gibi hissettiğiniz. Bu duygular zayıflık değil. Başarısızlık değil. Gerçekten zor bir şeyden geçen birinin dürüst deneyimi ve düzeltme değil, kabul edilmeyi hak ediyorlar.
Savaş metaforu, tüm iyi niyetine rağmen, sonucun tüm yükünü hastanın tutumuna yükler. İyileşenlerin yeterince sert savaştığını ve iyileşmeyenlerin yeterince güçlü olmadığını ima eder. Bu derinden adaletsiz ve kanserin nasıl çalıştığı hakkında bildiğimiz hiçbir şeyle desteklenmiyor. Tutum yaşam kalitesi için önemli. Hastalığınızın biyolojisini belirlemez.
Savaş yorgunluğu hissediyorsanız birine söyleyin. Bakım ekibiniz, bir terapist ya da güvendiğiniz biri. Tedavi yorgunluğu, duygusal tükenme ve devam etme iradesinin kaybı, gerçek ve tanınan deneyimler ve klinik ilgiyi hak ediyor. Tam da bu tür bir tükenme konusunda kanser hastalarına yardım etme konusunda uzmanlaşmış insanlar var.
Dinlenmek pes etmek değil. Cesur olmaktan — hastalığınız hakkında diğer insanların duygularını yönetmekten, iyimserlik yansıtmaktan, savaşmaktan — bir mola vermek teslim olmak değil. İyileşme. Gösterdiğiniz diğer her çabanın gerekli karşılığı.
İlham verici olmak zorunda değilsiniz. Rol model olmak zorunda değilsiniz. Kimse için cesaret performansı sergilemek zorunda değilsiniz. Hasta, yorgun ve elindekilerle elinden gelenin en iyisini yapan bir insan olma hakkınız var. Bu yeterli. Her zaman yeterliydi.