Korktuğunuz an geldi ve hiçbir şey sizi buna gerçekten hazırlayamazdı. Sevdiğiniz kişinin ölümü uzun bir savaştan sonra mı geldi yoksa beklenenden daha ani mi oldu, kayıptan sonraki ilk günler genellikle kalın bir sisin içinde hareket etmek gibi hissettirir. Zaman garip şekillerde uzar ve daralır. Yemek yemeyi unutabilirsiniz, uyuyamayabilirsiniz ya da normalden çok daha fazla uyuyor olabilirsiniz. Bunların hepsi normaldir. Bunların hepsi zihninizin ve bedeninizin tutulması imkansız hissedilen bir şeyi özümsemeye çalışmasıdır.
Uyuşuk hissedebilirsiniz ve bu uyuşukluk sizi korkutabilir. Neden daha çok ağlamadığınızı ya da neden ağlamayı durduramadığınızı merak edebilirsiniz. Bazı insanlar garip bir rahatlama hissi duyar — özellikle sevdikleri çok acı çekmişse — ve sonra rahatlama hissettikleri için suçluluk duyarlar. Diğerleri öfke, boş bir içsizlik ya da sessizlikle baş başa kalmamak için meşgul kalma dürtüsü hisseder. Kayba doğru duygusal tepki yoktur. Şu anda ne hissediyorsanız geçerlidir ve kaybettiğiniz kişiyi ne kadar sevdiğinizi tanımlamaz.
Bu erken günlerin pratik talepleri hem bunaltıcı hem de garip bir şekilde topraklayıcı hissettirebilir. Yapılacak aramalar, planlanacak düzenlemeler, kapınıza gelen insanlar var. Bazı insanlar odaklanacak görevleri olmasında teselli bulur. Diğerleri dünyaları paramparça olmuşken dünyanın onlardan işlev göstermesini beklemesine kızar. Yapabiliyorsanız, lojistik ağırlığı taşımaya yardımcı olması için güvendiğiniz birine izin verin. Her şeyi kendiniz yapmak zorunda değilsiniz ve yardım kabul etmek zayıflık değildir — hayatta kalma eylemidir.
Etrafınızdaki insanlar teselli amaçlı ama yanlış gelebilecek şeyler söyleyecektir. "Daha iyi bir yerde artık." "En azından acı çekmiyor." "Güçlü olmalısın." Bu sözler genellikle iyi niyetlidir ama acı çektiğiniz anda yetersiz — bazen incinten — hissedebilir. Kendinize uygun gelmiyorsa nazikçe geçin. Bunu nasıl hissettiğinizi belirlemeleri gerekmez.
Kendinize karşı inanılmaz derecede nazik olun. Sadece su için. Yatın, uyuyamıyor olsanız bile. Birine yanınıza gelmesine izin verin. Ve bunun aylar ve yıllar sürecek bir sürecin başlangıcı olduğunu bilin — yarın her şeyi çözmek zorunda değilsiniz. Şu anda tek işiniz bunu atlatmaktır, bir dakika bir dakika, bir saat bir saat.