Onların çocuğuydunuz. Partneriyduniz. Ebeveynleriydniz. En iyi arkadaşlarıydınız. Ve bu ilişkilerin her birinde, onların varlığıyla, sizi görme biçimleriyle, hayatlarında oynadığınız rolle şekillenen bir kendiniz versiyonu vardı.
Öldüklerinde, o kendiniz versiyonları yetim kalır. Artık asla onların çocuğu olmayacak şekilde çocuğu olan kişi. Artık adlandırması daha zor bir şey olan partner. Hâlâ ebeveyn olan ama farklı şekilde, onlar burada olmadan. Kimliğinizin bir parçası yokluklarıyla çözülmüştür ve benlik duygusunu yeniden inşa etmek, yasın en az tartışılan ve en önemli görevlerinden biridir.
Bu bencillik değildir. Kişinin kaybının yanı sıra kendi kimlik kaybınızın yasını tutmak, onların ölümünü kendinizle ilgili yapmak değildir. Alınanın tam kapsamı hakkında dürüst olmaktır. Onlar sadece kendileri değildi — aynı zamanda siz kim olduğunuzun yapısının bir parçasıydılar. Her iki kayıp da gerçektir.
Yasta kimlik bozulması şöyle görünebilir: hayatınızla ilgili basit soruları cevaplamayı bilmemek. Eskiden kesin hissettiren şeylerden ve insanlardan kopuk hissetmek. Daha önce net hisseden bir amaç veya yön duygusuyla mücadele etmek. Bazı insanlar hiç kimse olmadıklarını veya artık kimin oynadıklarını bilmeden bir oyunda rol yapıyormuş gibi hissettiklerini tarif eder.
Yeniden inşa zaman alır ve doğrusal bir süreç değildir. Kimlik işinin bir kısmı bağlantı yoluyla olur — ölen kişiyi tanıyan ve onlarla birlikte kim olduğunuzu yansıtabilen insanlarla birlikte olmak. Bir kısmı, daha önce kim olduğunuzun bir parçası olan pratikleri ve aktiviteleri sürdürmek yoluyla olur. Bir kısmı ise yeni bir şeyin yavaş, belirsiz inşasını içerir.
Bu kayıptan önce olduğunuz kişi olmayacaksınız. O kişi, bu kişinin yaşadığı bir dünyada var oldu. Ama yasın ardından oluşan yeni kendiniz versiyonu — küçültülmüş bir versiyon değildir. Bir devamıdır. Aynı temel malzemelerden inşa edilmiş, yeni bir gerçeklik etrafında yeniden düzenlenmiş. Ve hâlâ, tartışmasız, sizsiniz.