Biri kanserden bir ebeveynini veya eşini kaybettiğinde, dünya anlar. İnsanlar çiçek gönderir. Yas izni verilir. Yas kabul edilir ve saygı gösterilir. Ama bir arkadaşı kaybettiğinizde — yakın bir arkadaşı bile, en iyi arkadaşı bile, sizi herkesten daha iyi tanıyan kişiyi bile — dünyanın tepkisi çoğu zaman kibarca bir baş sallamaya yakındır. "Duyduğuma üzüldüm." Ve hayatın normal devam etmesi beklenir, çünkü arkadaşlık kaybı kültürel olarak aile kaybıyla aynı ağırlığı taşımaz.
Ama siz gerçeği biliyorsunuz. Bu kişinin "sadece bir arkadaş" olmadığını biliyorsunuz. Sırdaşınız, tanığınız, hayatınızda zorunluluktan değil istediği için bulunan kişiydi. Ve bu gönüllü sevgi — zorunluluktan ya da kandan değil, istek yüzünden gelen sevgi — kendine özgü bir tatlılık taşır ve kaybını özellikle yıkıcı kılar.
Bu tür yasın bir adı vardır: yoksun bırakılmış yas. Toplumun tam olarak tanımadığı veya doğrulamadığı yastır. Muhtemelen işten yas izni almadınız. Ailenin iç çemberine dahil edilmemiş olabilirsiniz. Cenaze düzenlemeleri hakkında fikriniz sorulmamış olabilir. Kendinizi kenarlarda buldunuz — kayıptan yıkılacak kadar yakın, ama birincil yas tutan olarak görülmeyecek kadar uzak.
Paylaşılan tarihin kaybını da yaşıyorsunuz. Arkadaşlar genellikle başka kimsenin sahip olmadığı anıları taşır. Aptalca iç şakalar. Gece yarısı sohbetler. Sadece onların bildiği sizin versiyonunuz. Bir arkadaş öldüğünde, kendi hikayenizin bir parçası da onlarla birlikte ölür.
İşte bilmenizi istediğim şey: arkadaşınıza derinden yas tutmak için kimsenin iznine ihtiyacınız yok. Kaybınızı "bir aile üyesini kaybetmekle aynı olmadığını biliyorum" diye nitelendirmeniz gerekmez. Aynı olmak zorunda değil. Kendi başına bir şey ve kendi yönünde yıkıcı ve kendi yolunda onurlandırılmayı hak ediyor.
Arkadaşınız hakkında konuşun. Adını söyleyin. Hikayelerini anlatın. Birlikte yaptığınız absürt şeylere gülün. Paylaşamayacağınız geleceğe ağlayın. Yasınız geçerlidir. Arkadaşlığınız gerçekti. Ve paylaştığınız sevgi, dünyanın hiçbir zaman kabul edemeyeceğinden daha fazla önemliydi.