Sevdiğiniz biri kanserden öldüğünde, kişinin kaybı her şeyin merkezindedir. Ama bu merkezi kaybı çevreleyen sayısız başka kayıp vardır — daha az görünür, çoğu zaman kabul edilmeyen — ve ilk yas döneminden çok sonra ağırlıklarıyla sizi şaşırtabilir.
Bunlara ikincil kayıplar denir ve onları adlandırmak önemlidir.
Bir rol kaybedebilirsiniz. Bir ebeveyni kaybetmek aynı zamanda ebeveynlik deneyimini de kaybetmek demektir — sizi hatırlamadan önce tanıyan, koşulsuz seven, hayatınızda eşsiz bir konuma sahip olan birinin olması. Eşi kaybetmek aynı zamanda günlük yoldaşınızı, ev partnerinizi, hayal ettiğiniz geleceğinizi kaybetmek demektir.
Bir topluluk kaybedebilirsiniz. Sevilen birinin sosyal dünyası kısmen sizin olur — arkadaşları, meslektaşları, hayatları etrafında organize olan topluluk. Öldüklerinde, bu topluluk dağılabilir veya erişilemez hale gelebilir.
Mali istikrar, bir ev veya onların varlığına veya gelirine bağlı bir yaşam biçimi kaybedebilirsiniz. Bunlar pratik kayıplardır ama duygusal ağırlık da taşırlar — hem kişiyi hem birlikte kurduğunuz hayatı kaybetmenin bileşik yası.
Geleceğin bir versiyonunu kaybedebilirsiniz. Hayal ettiğiniz belirli gelecek — yaptığınız planlar, birlikte yapacağınız şeyler, paylaşacağınız dönüm noktaları — o da gitti. Ve hiç yaşanmamış bir geleceğin yasını tutmak kendine özgü bir üzüntü türüdür.
Kendinizin parçalarını kaybedebilirsiniz. Kimliğinizin parçaları, bu kişiyle ilişkili olarak kim olduğunuz duygunuz, onlarla birlikte çözülebilir.
İkincil kayıpları adlandırmak — "bunu da kaybettim, ve bunu, ve bunu" demek — yası olması gerektiğinden daha büyük yapmak değildir. Tam kapsamı hakkında dürüst olmaktır ve kaybın tam kapsamı hakkındaki dürüstlük, onu taşıyabilmenin başlangıcıdır.