Bir noktada — hazır olduğunuzdan daha erken — fark etmeye başlarsınız. Etrafınızdaki insanlar normal hayata devam etmiştir. Sıradan şeylerden konuşuyorlar. Nasıl olduğunuzu, sorunun arkasına eskiden koydukları özel ağırlıkla sormayı bırakmışlar. Bir şekilde, temel bir biçimde, devam etmişler. Ve siz etmediniz.
Bu, yasın en yalnız anlarından biridir: dünyanın dikkatinin başka yere kaymasını fark ettiğiniz an, siz hâlâ tam ortasındayken.
Yas, özellikle kanser sonrası, genellikle etrafımızdaki insanların beklediğinden çok daha uzun sürer. Nadiren sorgulanmış ama yaygın olarak kabul görmüş kültürel bir varsayım vardır — yasın birkaç ay içinde çözülmesi gerektiği. Altı aylık işarette "normale dönüyor" olmanız gerektiği. Bir yılın en kötüsünün geçmesi için makul bir zaman çizelgesi olduğu.
Yas çoğu insan için böyle işlemez ve kesinlikle hayatınızın merkezindeki birinin kaybı için değildir. Yas araştırmaları, birçok insanın kayıptan yıllar sonra, özellikle yıldönümleri, geçişler ve beklenmedik tetikleyiciler etrafında önemli yas dalgaları yaşadığını öne sürüyor. Bu normaldir. Patoloji değildir. Derin sevginin doğal sürecidir.
Dünyanın zaman çizelgesiyle adım uyumsuzluğu hissettiğinizde, birkaç şey yardımcı olabilir. Birincisi, hâlâ nerede olduğunuzu kabul etmeye istekli insanları bulun. Hâlâ adını söyleyecek arkadaşlar. Hâlâ hikayelerini anlatacak aile üyeleri. Bu bir veya iki kişi olabilir ama o insanlar vazgeçilmez hale gelir.
İkincisi, olduğunuzdan daha ileri bir yerdeymiş gibi numara yapmayın. Başkalarının rahatlığı için iyileşme performansı sergilemek size bir bedele mal olur — birikimli sessiz bir gerçek bastırması. Kimseye belirli bir iyileşme hızı borçlu değilsiniz.
Ve üçüncüsü, zaman çizelgeniz ile dünyanın zaman çizelgesi arasındaki uyumsuzluğun sizde bir sorun olduğu anlamına gelmediğini bilin. Derinden sevdiğiniz anlamına gelir ve derin sevgi derin bir iz bırakır ve bu iz dünyanın uygun bulduğu bir takvimde solmaz.